Een verwenweekend in Maastricht

Meestal gaan we er met onze verjaardagen een verlengd weekendje op uit, maar dewze keer zou het toch iets bijzonders worden. Astrid wist namelijk helemaal niet waar we heen zouden gaan. Dit was namelijk een verwenweekendje wat ik in alle geheimzinnigheid had geregeld en daar had ik zo mijn reden voor.

Na een uurtje rijden heb ik dan toch maar verklapt waar we heen gingen omdat Astrid steeds wildere gokjes begon te maken. Ik had een boekje gemaakt met daarin de beschrijving van wat we allemaal gingen doen dit weekend en dat leek haar wel te bevallen.

Toen we bij het eerste hotel aankwamen waren we toch een beetje onder de indruk. Kasteelhotel Geelzucht in Berg en Terblijt lag er dan ook erg mooi bij. Na het inchecken gingen we ons even opfrissen op onze kamer. Tot onze verbazing stond er in de badkamer niet alleen een bad maar ook een soort douche-stombad-combinatie. Die wouden we later wel eens uitproberen.

We besloten een wandeling naar het nabijgelegen Valkenburg te maken. Het weer zat niet echt mee, maar we hielden het gelukkig wel net droog. Na wat door het dorp gelanterfant te hebben en onze lunch genoten te hebben, besloten we terug naar het hotel te gaan. Ik had al de hele dag last van mijn buik en dat leek de stemming geen goed te doen. Maar ik had andere dingen aan mijn hoofd.

Toen we terug op onze kamer waren en een bad genomen hadden, besloten we om wat uit te rusten. Ik hield het echter niet meer uit en dook mijn tas in waar ik de ring had verstopt. Astrid vroeg zich al snel af wat ik aan het uitspoken was, en dat wilde ik haar wel vertellen. Met trillende stem stelde ik haar DE vraag. En ze antwoorde JA. Spontaan verdween mijn buikpijn.

Verloofd zijn verandert op één of andere reden toch meteen iets fundamenteels aan je relatie. Het is alsof je uiteindelijk echt aan elkaar toegeeft en bevestigd dat je voor altijd bij elkaar wilt blijven, terwijl dit van te voren enkel verondersteld mag worden. In ieder geval een heerlijk gevoel. Maar hoe moesten we dit straks onze ouders gaan vertellen en wanneer. Na even overleggen, leek het ons het beste om iets eerder terug huiswaarts te keren en onverwacht nog even bij de ouders langs te gaan. Maar zover was het nog niet er lag nog een heel weekend voor ons.

's Morgens lieten we ons kasteel voor wat het was en reden naar een nieuw adresje in het centrum van Maastricht. Designhotel La Bergère is een pareltje in hotelland. Een ontzettend mooie inrichting met tal van opvallende elementen. Zo hadden we een gigantische poster boven het bed hangen van ... een ajuin! Maar een heel kunstige ajuin, dat wel.

Helaas liet het weer ons opnieuw in de steek en onze geplande wandeling door het gezellige Maastricht verloor meteen een hoop charme. Gelukkig kon het Italiaans restaurant dat ik gereserveerd had een beetje de stemming er in brengen. Na het diner gingen we op zoek naar het theatertje waar ik twee kaartjes had voor de voorstelling "De Zondagskinderen". Dat bleek makkelijker dan gezegd. Nog net op tijd kwamen we bij een kleine boerderij aan waarvan de taxichauffeur beweerde dat dit het moest zijn. Gelukkig had hij gelijk en konden we genieten van een heerlijk humoristisch stuk over ouder worden in een verzorgingstehuis en de kinderen die af en toe op zondag eens langskomen. Helaas waren sommige delen in het Maastrichts wat het verhaal volgen niet echt vergemakkelijkte. Na de voorstelling begonnen de problemen pas echt. Drie taxis hadden we al besteld en na anderhalf uur hadden we nog geen rit terug naar het hotel. We vroegen aan de mensen die aan de bar hingen of er toevallig niet eentje terug naar Maastricht moest. Die was er wel alleen maakte de meneer in kwestie absoluut geen aanstalte om te vertrekken. Na zijn derde Westmalle trippel leek deze optie ons ook niet echt ideaal meer. Lopen was ook geen optie want het stormde buiten flink. Tegen beter weten in probeerde ik nog maar eens een andere taxicentrale en wonder boven wonder kwam er deze keer wel iemand opdagen. Eindelijk konden we ons designbed induiken.

Na lekker uitgeslapen te hebben, vertrokken we richting Poppel. Daar was iedereen erg blij met onze verloving en dus vertrokken we ook met goede moed naar Geel. We dachten dat we ze daar ook aardig konden verrassen, maar de champagne bleek al koud te staan. Het zesde zintuig van Greet werkt in ieder geval perfect.

Helaas was hiermee ons verwenweekend ten einde, maar onze verloving was nog maar net begonnen.