Mekong

Continent:	Azië
Land:	Viëtnam
Route:	Antwerpen – Chiang Rai – Chiang Kong – Luang Prabang – Phonsawan – Vientiane – Ban Na Phouah – Lak Xao – Dong Hoi – Hue – Hoi An – Ho Chi Minh City – Phnom Penh – Siem Reap – Aranyaprathet – Ko Chang – Bangkok – Antwerpen
Afgelegde afstand:	22000 km
Datum vertrek:	7 december 2002
Datum aankomst:	4 januari 2003
Aantal dagen:	29

We worden gewekt om 6 uur. Na een ontbijt met opgewarmd stokbrood vertrekken we richting de Viëtnamese grens. Ons doel is het kustplaatsje Dong Hoi, maar eerst moeten we de grens nog oversteken. Dat is helaas een knap staaltje van communistische bureaucratie, maar na het gebruikelijke omkopen van de grenswachters mag iedereen door.

Vanaf de grens rijden we per luxebus verder naar Dong Hoi. Onze nieuwe gids probeert ons met veel enthousiasme enkele Viëtnamese woordjes bij te brengen, maar veel blijft er niet echt hangen. Niemand kan zich ook echt concentreren op de les want onze chauffeur is de typische Viëtnamese rijstijl machtig. Straten oversteken doe je vol gas en toeterend. Voorbijsteken in bochten is de normaalste zaak van de wereld en het rakelings langs mens en dier scheuren eveneens. Onze tocht neemt ons langs oneindige rijstvelden, tot we in een klein stadje stoppen voor de lunch. Helaas gebruiken ze in de Viëtnamese keuken nog meer het door ons gehate citroengras en koriander.

Na de lunch moeten we onderweg nog een keer stoppen omdat één van onze medereizigers "aan de dunne" is. Een toillet is echter nergens te bekennen, zodat hij ook nog eens ergens achter een kluitje riet moet gaan. De rest van de bus hoopt vurig dat ze de lunch beter verwerken en maken een wandelingetje rond de bus. Bij een brug zien we nog enkele vissers die ronddobberen in wat grote ronde rieten manden lijken te zijn. Ze bewegen zich wonderwel enkel voort met een bamboestok.

Bij aankomst in een groot staatshotel in Dong Hoi zijn we al lang blij dat we een relatief schone kamer met electriciteit hebben en bovendien beschikken over een douche met stromend water. Meer moet dat niet zijn. We moeten toegeven dat we onze standaarden tijdens de reis toch al enigszins verlaagd hebben.

We besluiten een wandeling te gaan maken langs het strand, maar dat blijkt al gauw ook niet zo'n goed idee. Elke honderd meter ligt er wel een dode, aangespoelde hond op het strand. Fris is anders. 's Avonds gaan we weer eens eten in een TL-verlicht restaurantje. Het eten ziet er niet uit, maar de vis smaakt desondanks niet slecht.

Onze eerste indruk van Viëtnam is toch dat dit een rijker en veel commercieler ingesteld land is dan Laos. Zeker in de grensstreken waar velen leven van smokkelen. Ook de levensfilosofie verschilt hier enorm met die van Laos. De rustige, boedistische visie is hier ingeruild voor het gejaagde commerciële bestaan. Niet dat de mensen hier niet boedistisch zijn, maar ze zijn overwegend aanhangers van het Chinees boedisme wat hele andere waarden predict.

De volgende ochtend om 6 uur vertrekken we met een man of acht op ochtendexcursie. Het is ongelofelijk hoe veel bedrijvigheid er op dit uur in de stad al is. De Viëtnamezen staan dan ook van alle Aziaten het vroegst op. Keerzijde hiervan is dat het leven hier zo goed als stilvalt tussen 12:00 en 14:00. We zijn op weg naar de Phong Nha grotten. Dit is het grootste grottenstelsel van Viëtnam en werd tijdens de oorlog gebruikt als munitiedepot. De grotten zijn enkel te betreden per boot. Op de grootste ondergrondse rivier varen we langs enorme stalagmieten en stalactieten. op een gegeven moment kunnen we aan land en komen we na een kleine wandeling in enorme ruimte, met blijkbaar het hoogste plafond ter wereld. We beginnen onze gids er toch een beetje van te verdenken de werkelijkheid wat aan te dikken, maar het is hoe dan ook een indrukwekkend schouwspel.

De vooruitgang is in dit deel van Viëtnam niet meer te stoppen. Op veel plaatsen worden nieuwe wegen aangelegd en ontstaan er kleine handelspostjes met benzinestations e.d.

Na onze kleine excursie vertrekken we naar Hue, de oude keizerlijke stad. Onderweg stoppen we tot onze spijt nog verschillende keren bij enkele oorlogsmonumenten. Sommige van onze groepsleden hebben blijkbaar een voorkeur voor deze communisitische, vaak bombastische, betonnen bouwwerken.

Eenmaal aangekomen in Hue verbazen we ons over de enorme drukte in de stad. Het verkeer is er nog veel gevaarlijker met duizenden fietsers en motorrijders die nergens naar kijken. De rest van de dag zijn we vrij om de oude stad wat te verkennen. De belangrijkste bezienswaardighied is de Verboden Purperen Stad, maar we hebben even genoeg van het jakkeren en besluiten er een rustig dagje van te maken.

Na een simpel ontbijt beginnen we aan onze boottocht langs de belangrijkste pagodes van Hue.