huwelijksreis

Continent:	Afrika
Land:	Zuid-Afrika (incl. Swaziland)
Route:	Antwerpen – Durban – Ballito – St. Lucia – Swaziland – Hazyview – Thornybush – Tzaneen – Johannesburg – Stellenbosch – Kaapstad – Antwerpen
Afgelegde afstand:	20900 km
Datum vertrek:	6 juni 2005
Datum aankomst:	23 juni 2005
Aantal dagen:	17

Redelijk uitgeslapen van de 11 uur durende vlucht tot Johannesburg waar we wachten op de laatste vlucht naar Durban.

“We kunnen het niet geloven dat we getrouwd zijn. Onze ringen en foto’s op het internet getuigen dat zaterdag the Big Day was. ’ s Morgens, amper een paar uur geslapen hielp Lieve me aankleden. Leuk zo’n girly ochtend met maquillage en kapper. Ik kon me nog redelijk kalm houden. Ik voelde me best goed in zo’n trouwjurk. Guus had mooie bloemen bij en zijn pak paste helemaal bij mijn kleed. Ik had wel niet gedacht dat hij een Colbert zou aantrekken maar blijkbaar heeft z’n mama en Massini hem overtuigd. Best spannend en iedereen was zenuwachtig. Onze pap ging nog snel de esthetiek van het kussen uitleggen, alsook de gehoorde autovolgorde en tafelschikking… We kwamen op tijd aan bij Stadhuis, in de gietende regen. Ze zeggen dat je dan een gezegend huwelijk krijgt maar die stortbui had er echt niet bij gehoeven. De ceremonie in het stadhuis was kort maar wel op het Schoon Verdiep, en die naam doet de locatie alle eer aan. We kregen rijst tot in ons ondergoed gegooid. Toen vertrokken we met de fotograaf op buitenreportage, en daar kregen we even een zonneschijntje; mijn kleed wapperde helemaal naar boven en op die hakschoenen was het snelle tempo van beide heren niet bij te benen. Daarna konden we even relaxen op ons appartement en dat deed deugd. Das uit, rits van de rok open, even handig naar de WC etc. De Bredabaan bleek niet de beste keuze en even vreesden we om te laat te komen op ons eigen huwelijksreceptie. Gelukkig net op tijd, heel de parking stond vol en er waren al gasten gearriveerd. Maar niet zoveel als de auto’s op de parkings…..Er bleek die dag nog een extra feestje gepland (door een niet zo tolerante Vlaamse partij) en blijkbaar had dit gezelschap zodanig veel voor de zaaluitbaters betekend dat onze receptie naar een veranda was verplaatst! Men, I was pissed. Ik denk dat het de enige keer was dat mijn ouders, zussen en Guus me echt kwaad hebben gezien. We hebben gelukkig zo’n grote korting gekregen dat de prijs van onze huwelijksreis erdoor halveerde, dus ik lig er niet meer wakker van. Maar wat een arrogantie van de zaal! De receptie kan ik kort omschrijven: handjes geven en zoenen. Leuk dat mensen van het werk, ex werk ook nog langsgekomen zijn. We hebben kei leuke cadeautjes gekregen hoewel we de hint van sommige niet echt snapten…een steen, een pop, een boek over Afrikaanse verkrachters? Het feest was buitengewoon geweldig, de sfeer zat er goed in, het eten lekker, de openingsdans viel mee en de speechen, Telegram en Jambers-video maakten het helemaal af. Onze viering vonden we het leukste moment van de dag, met alle vrienden en de kleine familiekring even stil staan bij onze liefde deed ons wel iets en het was moeite doen om geen tranen te laten. Guus z’n belofte deden me helemaal trillen en ik was zowaar de kluts kwijt toen ik de mijne wou zeggen. De huwelijksnacht had niet romantischer kunnen zijn, vooral dat bubbelbad bij de open haard deed onze lijven goed”.

We vertrekken met een ford met het stuur aan de rechtste kant naar Zimbali Lodge. De lobby was indrukwekkend, alsook het zwembad en het ontvangst in dit ***** Resort. De kamers hadden een gigantisch breed bed (minder toepasselijk voor honeymooners of juist wel?) en een grote badkamer met zo’n bad op pootjes midden in de kamer. Een dal in een oerwoud met enkel een paar huisjes en een stuk golfbaan, als teken van beschaving, maakte het geheel extra bijzonder. Het kabbelende riviertje onder ons balkon maakte het idylisch plaatje af. De lunch bij het zwembad was fantastisch en de bries uit de Indische Oceaan was heerlijk. Onze vakantie kan nu al niet meer stuk. Mogen we hier blijven, voor altijd? Het valt ons op hoeveel Indiërs hier rondlopen. Blijkbaar is Zuid Afrika na India het land met de meeste Indiers. Nooit geweten. ’ s Avonds dan ook een lekkere curry gegeten. Het is duidelijk winter hier, we zijn met een paar eenzame toeristen het gezelschap van zeer warm geklede (muts) bedienden in dit resort. Wij vinden de 26 graden lekker maar de afrikaanse bedienden klappertandden. Daarna vielen we in slaap in een kamer die ondertussen vol rozenblaadjes lag en de champagne klaarstond. Had trouwen dan toch z’n voordelen?

Dag begonnen met een heerlijk ontbijt met allerlei verse fruitsapjes. Net zoals in Tanzania smaakt fruit hier echt naar fruit. Bij het zwembad lees ik de DaVinci code en vind het super spannend. We wandelen naar het strand en kijken naar een wilde Oceaan. Er straalt oerkracht van uit. De picknick werd door personeel gebracht. De helft hebben we opengemaakt maar zelfs dat was veel te veel. Toen we iemand van het persoon vroegen wat we er mee moesten stelde hij voor om het met zijn vrienden op te eten. Daarna zijn we naar de Spa geweest, wat een heerlijke massage! Compleet ontspannen met de rest van de lunch op ons balkon gezeten en als een blok in slaap gevallen.

Waar kunnen we 150 postkaartjes kopen? Wat een ogen! Het is ons bedankje ivm onze trouw? Ze weten echt niet wat die zotte toeristen bedoelen. Gelukkig vinden we een supermarkt en de bijhorende kaartjes. Ik ben trouwens helemaal onder de indruk van deze supermarkt; het is de mooiste, properste en duidelijkste die ik ooit gezien heb. Alles is mooi gestapeld, vers en zelf aan de kassa laadt de kassierster je spullen in plastic zakjes. Dan maar 150 postzegels plakken maar bij een Witte Chocolademelk viel het nog wel mee hoewel we wel het entertainment van heel het café leken. Dan heb ik nog snel een rok en een trui gekocht, ik voelde me toch echt wel underdressed met mijn slippers en outdoorbroek in dit hyper chique hotel. En het leukste van al was dat maatje 38 hier mijn maat is! ’s Avonds lekker romantisch getafeld, ik eet lams met couscous en Guus biefstuk met ganzenlever. En dat aan de andere kant van de wereld!

Weer een vreselijk ruim ontbijt op en vertrekken we richting Sint Lucia. We rijden maar 80 km verkeerd, het is echt een raadsel hoe we dat voor elkaar hebben gekregen. Al moet ik toegeven dat de verkeersregels en aanduidingen hier echt wel voor verbetering vatbaar zijn. Een afrit van een autostrade wordt bijvoorbeeld geen km op voorhand aangegeven maar enkel aan de afrit zelf. Tja dan rijd je er snel voorbij. St Lucia lijkt een toeristenval met een surferpopulatie en matige kroegen en restaurantjes. Na Zimbali logde zal alles wel wat minder uitvallen. De eigenaars van onze hostel hebben 3 grote honden en 2 spierwitte katten. Ze lopen heel de tijd rond in het restaurant. Jakkie Bah! Om 21.30 vertrekken we op nachtelijke gamedrive met als toppers een ijsvogeltje, mierennesten en koedoes. Het is echt ijskoud en de enige die we vorig jaar niet gezien hebben van The Big Five is de neushoorn, maar ook hier verstopt die zich blijkbaar.

’s nachts werd er vlakbij blijkbaar een feestje gehouden, maar desondanks redelijk geslapen. Ook niet te veel last gehad van de vleermuis op onze kamer. Na 6 uur slapen opgestaan om whale watching te gaan doen. Eerst met de boot Estuaria met een rotvaart de branding in. De schipper heeft wel 4 keer gezegd dat we niet mochten los laten owv de bumpy ride. We vragen ons af hoeveel man al overboord is geslagen. We zien op 2 uur tijd een stuk of 6 bultruggen. Wat een kolossen. Zo op een meter of 10 naderen geeft je een heel nietig gevoel. Ook een vliegende vis gezien die in glijvlucht de boot voorging. Ik barst nu van de tandpijn, hij ziet zwart en ik heb een zwelling erboven. Gelukkig hebben ze in het hotel een voorraad antibiotica want een apotheker is hier niet. Vanmiddag nog tochtje op de rivier gemaakt op zoek naar krokodillen en nijlpaarden.

Door Astrid: “We zaten met een marginaal gezin en een 3-generaties-Indische familie op de boot. Ik heb meer zitten kijken naar het zoontje van die marginale familie, hij zat geen moment stil, hing in en uit de boot, de moeder had een mega tattoo op haar gat, en had geen seconde tijd voor haar aandachtvragende kereltje. Haar 30 jaar oudere weirdo en zijn sigaretten waren interessanter. We hebben baby hippo’s en krokodillen gezien en waren tegen zonsondergang terug, wat een rustig kabbelend riviertje in vergelijking met die wilde zee van vanmorgen. Er waren kindjes die typische Afrikaanse dansjes kwamen opvoeren, echt met zo’n zielig tijgervelletje aan, terwijl iedereen hier westers gekleed gaat, om toch maar wat centjes te verdienen. ’ S Avonds blijven we lekker op hotel (lijkt echt wel een soort klinisch ziekenhuis waar we slapen).

Wat een afmattende tocht naar O’ Reilly’s Rock. Bijna 6 uur rijden!Vooral de grenspost was een maffe ervaring. Niet dat er ergens iets aangeduid staat van hoe zo’n grenspost werkt. De ene wacht na de andere wijst ons naar loketjes en we moeten hele waslijsten van vragen invullen om Zuid Afrika te verlaten. Om Swaziland binnen te geraken herhaalt zich het hele ritueel. Het lukt en we rijden een land in waar niemand grondeigenaar is omdat alles van de staat is, waar elektriciteitspalen langs de weg staan, maar waar geen één dorpje of hutje elektriciteit heeft, waar de aarde dieprood is en het land ontzettend dor. Hoe komt het toch dat 100 km terug alles zo groen was? De wegwijzers zijn vreemd, de afritten dwars over de andere baan, en geiten en koeien kennen hier blijkbaar het verschil niet tussen asfalt en gras, want ze lopen met horden in de weg. Onze lodge ligt midden in een natuurpark waar Prins Bernard van Nederland een fervente bezoeker, alias sponsor van was. In het park heeft wild voorrang. Zebra’s, struisvogels (zeer agressieve beesten trouwens), impala’s springen tot groot jolijt om beurten voor onze wagen. We komen een verlaten hek tegen en moeten hier blijkbaar met auto en al door. Liever Guus dan ik, zo uit de auto, midden in zo’n natuurpark. We waren de enige gasten en werden welkom onthaald. Een lunch op een top van een burg midden in een park vol bloemen en vogelgekwetter, geef toe het kan erger. We kopen alvast een fles wijn en genieten van Pieter Aspe’s laatste misdaadroman op het oude terras. Om 6 uur worden we uitgenodigd om de Bush Babies banaan te voederen. Stipt daalt een hele familie nachtdieren (die huilen als baby’s, zo groot als een konijn) van het dak. Ze smullen de banaan uit onze handen, willen er zelfs trucjes voor laten zien. Mooiste circus show ever! Het kampvuur gaat aan, de fles wijn is op, de biefstuk is de malste ooit en we praten nog lang door. Weinig spectaculairs gedaan op deze prachtige plaats, maar intens genoten van het weer, uitzicht en gezelschap. Man, wat heb ik toch een leuke vent!

En weer terug naar Zuid-Afrika vandaag! De grensovergang is weer omslachtig, de rit naar Jackelberry’s farm duurde tot 2 uur en omdat het heel heet was besloten we die dag niets zinnigs meer te ondernemen. De lodge bestond uit 5 leuke ronde huisjes met carport en met een rieten dakje en een eigen veranda. We besloten om met die hitte een duik in het zwembad te nemen. Daar waren we weer pijlsnel uit want de temperatuur kwam niet verder dan 17 graden.We zijn ook hier de enige gasten, het is hier blijkbaar winter en laagseizoen. Op weg naar de lodge schijnen we schichtig met onze zaklamp rond omdat er veel hippo’s grazen. Kwam je er een tegen dan waren je dagen geteld, het is nr 1 killer in Afrika. Onze gastheer bleek een Zwitserse chef-kok die hier zijn laatste dagen aan het slijten was met zijn vrouw. Ze kregen een overheerlijke maaltijd (struisvogel) geserveerd en omdat de vrouw des huize in Zwitserland zat, vroeg de chef of hij ons kon vergezellen bij het diner. Het was een levensgenieter puur sang en een rasechte verteller. Blijkbaar is Zuid Afrika overwegend Nederlands gereformeerd en deze predikt nog steeds de minderwaardigheid van de zwarten. De zwarten in de regio zijn arm maar zolang ze in het sociale midden van de familie zitten, staan ze er niet slecht voor. Hij vertelde ons ook dat muziek voor de zwarte populatie erg belangrijk is, met name bij het versieren van een meisje. Blijkbaar is oogcontact hier uit den boze, de vrouw zou er mee kunnen laten zien dat ze het wel ziet zitten. Ze kijken ons dan ook niet aan, zelfs niet bij het serveren. Alle Zwasi zowel mannen als vrouwen doen blijkbaar veel aan Chicachica (Afrikaans voor vreemdgaan). Blijkbaar als er iemand in een kamer sterft dan mag er in die kamer nooit meer gevreeën worden owv de geesten van de overledenen. Daarom zijn ze overal aan het bouwen. De volgende wist je datjes kwamen ook van hem: Er zijn hier maximum 12 mensen in een lodge en daarvoor hebben we 10 man personeel. Hun tuinier verloor 3 vingers met het grasmaaien en ging vrolijk door met zijn werk. Toen de baas hem naar het ziekenhuis bracht werd hij pas 6 uur later werd geholpen omdat alle andere zieken urgenter hulp nodig hadden. Er geen bouwvoorschriften zijn in Zuid-Afrika? Het pensioen nog geen 600 rand per maand is en daar een hele familie van kan leven? Dat mannen 2 vrouwen mogen hebben? Dat Zwasi met 6 mensen in een kamertje van 3x3 leven en er toch altijd kraaknet bij lopen? Dat het voor iemand met taalgevoel (chef spreekt 7 talen) ontzettend moeilijk is om Swasi te leren, ze gebruiken 5 verschillende klikgeluiden. Het leven van de Zwasi voornamelijk rond sex draait. Mooie conclusie voor een gezellig avondje tafelen…

Vandaag op aanraden van onze gastheer naar de Blyde River Canyon geweest. Wat een prachtige uitzichten over de 3^de grootste canyon ter wereld. Bij de eerste stop, toepasselijk God’s Window genoemd, liep je na een klim van 10 minuten het regenwoud in. Bizar! Daar naar Putholes, een zeer vreemde uitgesleten rotsmassa met water. Daarna naar het mooiste punt gereden, de 3 Roundavels. Wat een panorama! We lunchen in een resort, er wordt een buffet klaargezet voor wel 100 man. We blijven de enige gasten. De wandeling tot beneden in de canyon was adembenemend. Vooral de kleine waterval bij een meertje leek zo gekopieerd uit de film The blue Lagoon. Stom genoeg ons fototoestel vergeten. De Lisboawaterval (60 m) was indrukwekkend. Al met al een mooie dag die afgesloten werd met een diner bestaande uit krokodil vooraf en kudu als hoofdgerecht.

What a day! We vertrekken vroeg voor een auto kijkdag naar de Blyde River Canyon. Het landschap wisselt af van groen suikerriet, eindeloze boomplantages, dieprode duinen en grote rotsblokken die zomaar overal liggen. God’s Windoz is onze eerste stop en die naam doet de plaats alle eer aan. Een kloof van bijna 1 km diep met de Treur in de verte en steile hellingen groen met knalrode bloemen. Rainforest 1 km staat er op een bordje. Het is vreemd, na 1 km klimmen is de vegetatie helemaal anders, het lijkt wel op de Amazone van Brazilië. De 3 Potholes is al even uniek, een samensmelting van riviertjes, canyons en watervallen zijn mooi. De legende wil dat hier 3 boeren een 4^de wilde doodschieten, dat de kogel weerkaatste op de canyon en een diepe groef met zichtbaar gouderts overbleef. De rijkdom deed heel het gebied bloeien en de namen van de dorpjes Pelgrims nest, wijzen naar het mijnverleden van deze streek. De laatste stopplaats is de beste, de 3 rondavels: Magnifieke rotsen, bloemen en flikkering van de zoon op het appelblauwezeegroene water. Dit is de wereld op z’n best, mooier kan het echt niet worden. We lunchen in het resort Adventura in een restaurant waar we de enige gasten zijn voor een buffet van 100 mensen. Het is lekker, goedkoop en hygienisch. We maken een wandeling tot op een plek die Downstream heet. Het eerste halfuur zien we enkel rotsblokken die stijl naar beneden gestapeld liggen. De bordjes “entrance on own risk” maken het alleen maar spannender. Beneden aangekomen weten we niet wat ons overkomt, dit is the Blue Lagoon in het echt! Watervalletjes, riviertjes, mini meertjes verstopt in het midden van een bos, en just for the 2 of us!De wandeling naar boven was minder romantisch en de vochtige en warme temperatuur maakte dat 1 km stijgen tot een echte zweetpartij resulteerde. We sloten de dag af met een boekje op ons terras, een heerlijke Zuid Afrikaanse Shiraz bij een lekkere braai van Koedoe. Deze dag is perfect. PS: de bomen hebben hier geen ouderdomskringen omdat de temperatuur hier geen winter/zomerperiode kent? Vreemd!

Vandaag een korte rit gemaakt naar Torneybush, een reservaat dat grenst aan het Krugerpark maar waar je niet zelf mag rijden. We krijgen de Honeymoon Suite, dit is God in Frankrijk met privé-terras uitkijkend over de drinkplaats van het wild, een bad en douche die uitkijkt over het reservaat (met heel de wand in het glas) en een King Size bed om U tegen te zeggen. ’ s Middags liggen we bij het zwembad en op 2 meter van ons komen 2 Nyala’s voorbij getippeld. Hoe zijn die door de afrastering geraakt? Niet verwonderlijk blijkbaar, de electriciteit wordt om owv financiele redenen afgezet! In de middag vertrekken we op de eerste safari in Zuid Afrika. Na 1 minuut komen we al een witte neushoorn met jong tegen. Ondanks dat we dit in Tanzania niet gezien hebben, laat deze snelle vondst toch een wrange smaak achter. Dit wordt nog versterkt doordat veel zaken in dit reservaat kunstmatig zijn. Zo worden de waterplaatsen volgepompt, krijgen de olifanten de pil om het aantal onder controle te houden en worden andere dieren zoals de Cheetah uitgezet. Toch proberen ze hier een ecosysteem op te bouwen, wat op zich wel een mooi initiatief is. Verder blijkt echter dat hier veel minder wild zit dan in Tanzania. We krijgen nog een troep olifanten te zien waarvan het leidende mannetje echt gigantisch is. We moeten oppassen want het seizoen komt eraan en meneer blijkt een beetje prikkelbaar als we in de weg blijken te staan. Als het donker is zien en horen we een leeuw met 3 kleintjes, die zich te goed doet aan een kleine impala. Zoals gebruikelijk bij leeuwen eet het mannetje eerst en als er nog iets over is dan krijgt de rest wijn kans. Aangezien het om een kleine kill ging zou er niks overblijven dus de 4 jongen probeerden alsnog een stuk afhandig te maken. Pa bleek een echte softie te zijn; uiteindelijk liet hij ze toe om er met een klein stukje vandoor te gaan. Dat ging echter niet zonder slag of stoot en het gegrom en gekres dat er mee gepaard ging, ging door merg en been. Een jong geraakte ook gewond aan de rug. Dit is de meest voorkomende doodsoorzaak voor welpjes. De Braai ’ s avonds viel wat tegen maar het knetterde vuur in het midden van een onbeveiligd park maakte het gevoel toch compleet. Het vervelendste was dat we aan 1 tafel moesten zitten met een koppel dat we echt niet konden uitstaan. Helaas gaf dat ons eerste after-married dispuutje. Het stelde niet al te veel voor. Toen die kerel uiteindelijk vroeg aan Guus of ik goed kon koken (mannen onder elkaar over de kwaliteiten des huisvrouwen was blijkbaar de insteek van het gesprek) en of ik een goede huisvrouw was ging het me echt te ver. Guus is in al zijn vriendelijkheid nog blijven napraten met die vent.

6 uur op voor de morning after drive. Flink afgekoeld, maar toch lekker om de wind in je gezicht te hebben. Niet veel nieuws gezien. Na de drive geluncht en dan siësta tot een uur of 3 wanneer the en koffie wordt geserveerd. Daarbij krijg je niet een gebakje zoals bij ons maar iets hartigs. In dit geval zeevruchtensalade of lamskebab. De Zuid Afrikanen eten dit soort dingen zelfs als ontbijt. Mijn derde boek is uit terwijl Astrid nog met haar boek worstelt. In de Afternoon drive wordt ons geduld beloond. Zowel een fantastisch mooi luipaard als een kudde buffels vervolledigen de Big Five. Weer vroeg naar bed want morgen rijden we weer naar een volgend adresje.

Het is ongeveer 3 uur rijden tot ons volgend adresje “The Coach House” in Tzaneen. Het zou 1 van de beste restaurants van Zuid Afrika zijn. Het is het eerste hotel waar geen blanke rondloopt. We willen naar de Spa maar niemand spreekt Engels. Dan maar een fikse wandeling. We moeten door een elektronische gate maar die blijkt niet te werken en weer niemand die Engels spreekt. Dan maar genieten van onze suite met openhaard, ach er zijn ergere dingen des leven. We krijgen een tafeltje in het restaurant toegewezen. Naast ons staat een bordje. Reserved for Van Puijenbroek. Het restaurant zit bomvol maar niemand die verstaat dat het tafeltje niet meer vrij gehouden moet worden.Misschien zijn we ondertussen oververwend maar het eten valt tegen. De openhaard met flesje wijn viel best te pruimen. Het uitzicht over allerlei soorten plantages (meestal pecanut) is werkelijk prachtig op onze kamers. Het Drakensgebergte is overal aanwezig en in de valleien heb je allerlei soorten plantages met kleurrijke bloemen.

Drive through day naar Johannesburg om door te vliegen naar Cape Town. We komen te vroeg aan en kunnen een vroegere vlucht nemen. De auto die we in Kaapstad hadden was een Ford model dat nooit op de Europese markt gelanceerd is, we begrepen onmiddellijk waarom… Het is een echt sardienenblik. We rijden 35 km richten Stellenbosh en we zien langs de kant van de snelweg kilometerslange sloppenwijken. Is dit het mooie Kaapstad? Ons hotel blijkt het oudste gebouw van Stellenbosch te zijn en we treffen weer een charmekamer met openhaard. ’ s Avonds gaan we even wandelen, er is een blok waar op elke 50 meter een security guy staat, verder dan ie blik kunnen we best niet wandelen zegt ons hotel. Griezelig zo’ n land waar de securitybusiness het grootste deel van de economische groei vertegenwoordigt. Overal zie je plakaatjes met Armed Response: als je ongevraagd op mijn domein komt, schiet ik! We gaan Indisch eten en hoewel ze ons overtuigen dat het een milde curry is, hebben Guus en ik ettelijke pintjes nodig om weer enigszins een brandvrij gevoel te krijgen.

We krijgen een pivé historische toer door Stellenbosh. De naam komt van het woord Bosch. De Europeanen wilden persé eikenlanen in het dorp en importeerde die vanuit Nederland. Het irrigatiesysteem was grappig, iedereen heeft 1 bepaalde dag in de week dat ze hun “schot” mogen verplaatsten zodat het rivierwater gestopt wordt en de kelder wordt ingeleid. De stad was helemaal leeg, blijkbaar gaat iedereen hier nog naar de kerk want de parking staat propvol auto’s. De architectuur is simpel, allemaal witte huizen waarvan het grondplan gebaseerd is op letters. Hoe rijker je bent, hoe meer versiering op de voorgevel mocht komen. We rijden naar Paarl, volgens onze gids een heel mooi dorpje. We rijden kriskras door het dorp maar zien niet 1 plaats die de moeite is om te stoppen. Franshoek is wel verbluffend mooi qua landschap en architectuur. Het is het franse kwartier van de Kaap en alle restaurantjes en straten hebben Franse namen. Het is half 3 er is geen 1 restaurant met een tafeltje vrij. We wandelen wat rond na een Pizza en keren terug via de mooie wijnroute naar D’ Ouwe Werf.

Het ontbijt in Zuid Afrika is iets aparts. Eerst heb je een buffet met yoghurt en fruit. Dan krijg je een bord met kaas en hesp en brood. Als je denkt dat je helemaal genoeg hebt, dan komen ze pas de bestelling voor het Hot ontbijt opschrijven. 3 Gangenmenu om 7 uur s morgens. We vertrekken met Kirth en 3 anderen (Grey en een nieuw zeelander die salesmanager wijnen is en een Iers koppel). Het wordt een geweldige dag omdat Greg een potentiele klant blijkt te zijn en we krijgen overal de beste wijnen voorgeschoteld. Na 1 stop voel ik het al maar iedereen van ons groepje is het erover eens: wat een zonde om alles uit te tuffen. De sfeer wordt er alleen maar beter op en na 2 stops lijkt het of we mekaar al jaren kennen. De wijnhuizen die we bezoeken zijn van het kleinere charmante type, die ongeveer 4 wijnen per jaar maken. De helft is al uitverkocht want in juli wordt de nieuwe geoogst. Simonsis is de oudste. We krijgen ook de eigenaar te spreken en die vertelt ons dat de grootste discussie die in de wijnwereld bezig is; de discussie van e kurk is. Een hele uitdaging voor de marketingboys om chique wijnen over de schakelen naar plastieken kurken omdat er dan maar 1/100 flessen slecht wordt terwijl bij echte kurk blijkbaar 1/10 lucht doorlaat en ondrinkbaar wordt. Het wijnmaken is veel ingewikkelder dan ik dacht en heeft weinig met boeren te maken maar meer met labo’s en chemie. Eerst heb je de wijnsoort die bepalend is, dan wordt er bepaald hoe lang het sap bij de velletjes mag blijven, dan of ze in houten vaten gaan of niet. En als ze in een houten vat gaan, maakt het blijkbaar ook nog verschil of het vat van Frans, eik of Amerikaans hout gemaakt is. De oudheid van het hout geeft eigenlijk de tannine smaak aan wijn. De rode wijn die wij het lekkerst vinden is de goedkoopste: hij heeft niet met de vellen van de druiven geweekt en wordt in een inox vat gedaan ipv in hout. Warvick is klein en schattig. We moeten uit de huwelijksbeker drinken, als vrouw zonder handen, afhankelijk van hoe de man drinkt/beweegt; beweegt mijn bekertje. Niet simpel maar geslaagd, dat geeft volgens de Afrikanen veel kans op een goed huwelijk. We lunchen in La Petite Ferme en ik krijg wrattenzwijn et eten en de setting/gezelschap en restaurant maakte het tot een onvergetelijke lunch. We bezoeken Boschendaal en daarna de pas gestarte farm Zondernaam. We blijven nog een paar uur met ons gezelschap voor de openhaard babbelen. Het restaurant Fisch en Chips is zo vettig als de naam doet vermoeden.

We rijden verkeerd in Kaapstad maar vinden uiteindelijk toch het meest verbluffende hotel aller tijden, het Radisson in Cape Town. Weeral champagne en chocolade op de kamer. Ik ga nooit meer op reis zonder te zeggen dat ik op honeymoon ben. Geen man die controleert en overal krijg je champagne in de beste kamers. Geloven wie geloven kan maar we kunnen echt geen champagne meer zien. Ons terras is bijna in de zee gebouwd en het is lekker warm. Met een taxi (veel te gevaarlijk om weer verloren te rijden) naar Table Mountain met 360° uitzicht over Lions Head, Deavels Peak, Robben Island, The Waterfront en alle suburbs. Heerlijke frisse lucht en bries doen ons even stilstaan; het is bijna gedaan en we willen echt nog niet terug. Het stadje zelf, z’n architectuur en restaurantjes is en mengelmoes van Malaise, Hollandse, Franse en Zwarte invloeden. We bekijken de Townhall maar willen liever terug naar het hotel. We worden zo moe van vakantie (?). We vertrokken voor een zeiltochtje (met weeral champagne) om de zonsondergang te bekijken, en dat doet onze romantische zieltjes veel goeds. This is the life! We dineren in het Radisson en genieten weer maar eens van hoogstaand culinaire kookkunst. Tijd om de andere kant van de medaille op te zoeken.

Een township tour is confronterend zegt onze gids. Dat is dan het understatement van deze reis. We beginnen met de Malaise wijk waar alle huizen in vrolijke kleuren zijn geschilderd toen de slavernij werd afgeschaft. Blijkbaar is het niet de inheemse bevolking die als slaaf fungeerde maar de bevolking uit andere kolonies van het VOC. Het is vrolijk en het lijkt allemaal lang vervlogen tijd, hoewel apartheid hier nog maar 10 jaar is afgeschaft. Het is ongelofelijk bewonderenswaardig dat er geen burgeroorlog is ontstaan. De blanken zijn net 7 % van het bevolkingsaantal en zwaar in de minderheid. Maar nog steeds hebben zij de beste jobs/ mooiste huizen en beste educatie. Dat 93 % van de bevolking tevreden blijft omdat het elk jaar weer een beetje beter voor hen gaat, is een voorbeeld waar Zimbabwe erg jaloers op mag zijn. Onze appreciatie voor Declerc en Mandela stijgt alleen maar. We rijden door District 66. Dit was in de jaren 50 een smeltkroes van culturen waar alle diverse rassen vrolijk naast elkaar leefden. Toen apartheid werd ingeroepen werd het volledige district leeggehaald. De zwarten kregen huizen ver buiten de stad met pasjes waarmee ze enkel om te werken hun centers mochten verlaten, de blanken dicht bij Waterfront en de Coloured People ergens tussenin. Vandaag de dag is de regering sociale huizen aan het bouwen en iedereen die kan bewijzen dat ze ooit in district 66 hebben gewoond mogen goedkoop van deze huizen gebruik maken. Hoe Zuid Afrika alle sociale maatregelen die we gezien hebben kan betalen is me een raadsel, slechts 25 % belastingen en bijna alleen de blanken (positieve discriminatie is nu aan de orde) moeten belastingen betalen. Dat komen ze aan in Langa: 65 % werkloosheid, gemiddeld inkomen per gezin ongeveer 80 euro, om meer educatie te geven hebben enkele dorpgenoten een schooltje gestart waarbij 3 uur per dag over 4 maanden kan geleerd worden om Potten te Bakken en Gietijzer werk te maken. Het schooltje is bricolagewerk en zelfs de electriciteit wordt illegaal afgetapt van de oven, die ze gratis van de staat hebben gekregen. Volgend jaar wordt de school misschien erkend en kunnen ze fatsoenlijk materiaal kopen. Het tweede project is een sorteerbedrijf. Geen blanken willen vuilnis sorteren. Het centrum heeft 30 mannen in dienst. Dat is op zich goed omdat vrouwenarbeid nog altijd maar de helft kost van mannenarbeid. Die 35 % die werkt, is dus vrouwelijk. Ze kunnen alles doen, terwijl de meeste mannen maar wat hangen in de straten. De wijk is arm. We bezoeken een paar huisjes: op 6 vierkante meter leven 3 families. Hoe houden deze mensen dit vol? Voor de deur hangt de was van de hele gemeenschap. De huur bedraagt 3 euro per maand. Weinig kinderen hebben kleren aan. Een douche, TV, een dokter, een politie team….nog nooit gezien. De kleuterschool is een middel om kleuters buiten het bereik van AIDS patiënten te houden die nog steeds geloven dat een maagdje hun van alle kwalen kan genezen. Een peuter van 3 antwoordt op mijn vraag hoe het met haar gaat: Please don’t touch my body, I love my body. Ik kan het alleen maar toejuichen. De laatste huizen zijn niet meer dan een paar kartonnen platen tegen elkaar, het moet ijskoud zijn s nachts en het houdt geen malaria muggen tegen, wat nog steeds doodsoorzaak nr. 1 is (Tuberculose komt op de 2^de plaats). En dat in deze eeuw met een 5 gangenmenu op 10 km afstand. Kinderen kijken met vragen ogen, vrouwen wassen samen aan de waterput, de mannen hebben kaarten gemaakt uit het afval; kortom het laatste beeld van Zuid Afrika is minder fraai. Het is ongelofelijk maar als je met de inwoners praat dan zijn ze blij met wat de regering wel niet allemaal voor hen doet, ze geloven dat het in een verre toekomst voor hun kinderen allemaal goed komt. Ik hoop het echt. Ons laatste geld gaat naar het kleuterschooltje, we hopen dat veel toeristen na ons deze initiatieven zal steunen. We rijden verder in de township; kipper worden op straat geslacht, fruit overal verkocht, kinderen spelen op straat, het is een wereld op zich. We vertrekken met onze huurauto naar Cape Town Airport waar ons een lange vlucht te wachten staat. Als besluit kan ik maar 1 ding zeggen, allen daarheen, Zuid-Afrika is fantastisch.