Een snoepreisje naar het Hoge Noorden

Het ultieme snoepreisje, zo zou het je het kunnen noemen. Een andere omschrijving kun je moeilijk geven aan een reis naar Finland voor slechts vier dagen. Ons excuus; we hadden niet meer vakantiedagen. Overigens was dit ons eerste vliegreisje samen, spannend hè.

's Avonds na mijn werk gingen we rechtstreeks naar Charles De Gaulle, voor mij maar één metrostop verder. Helaas voor ons overschreden we daarmee ook een zone van het openbaar vervoer en konden we er met onze maandabonnementen dus niet meer uit. Dit leverde dus een boete van 20 euro elk op en een behoorlijk zuur begin van onze vakantie. Bovendien waren we nog maar eens ons fototoestel vergeten en dat is dus aan de plaatjes te zien.

Daar zou het echter niet bij blijven! Het inchecken ging lekker vlot, voor één keer werd ik niet uit de rij geplukt wat eerder regel dan uitzondering is, en konden we plaatsnemen in ruime stoelen met een schermpje voor onze neus en een krantje op onze schoot. Ik had al slechter meegemaakt. Maar toen begon de ellende pas. Onze Finse piloot brabbelde in een haast onverstaanbaar Engels dat we met een vijftal minuten vertraging zouden vertrekken. Inwendig begon ik al te lachen bij de gedachte aan een gesprek tussen de piloot en een Franse verkeersleider... in het "Engels". Eigenlijk ook wel een beetje link, nu ik er zo over nadenk. Maar goed ik had beloofd met rustig te houden en dus probeerde ik mijn gedachtengang op iets anders te zetten. Die vijftal minuten van die piloot bijvoorbeeld, die waren al zeker een vijftal keer verstreken. Plots meldde de piloot dan ook dat we een half uur vertraging op zouden lopen omdat er maar liefst negen vliegtuigen voor ons waren om op te stijgen! Je zou toch zeggen dat zoiets beter te plannen valt, hoewel we hebben het wel over Fransen... Uiteindelijk kozen we na dik anderhaf uur vertraging het luchtruim en kwamen we nog eens twee en een half uur later in Helsinki aan.

Overigens moet ik nog even melden dat Finland een vreselijk duur land is. We hadden dan ook een week nodig om een beetje betaalbaar hotel te vinden, wat vreemd genoeg dan wel een viersterrenhotel was. De sponsoring van het thuisfront kwam dan ook erg goed uit. Na een taxirit van het vliegveld, bussen reden er op dit uur niet meer, liepen we dus enigszins underdressed de hal van het Ramada Presidentti hotel binnen. Een half uur later lagen we uitgeput op ons bed en begon ik heel erg nieuwsgierig te worden naar mijn verjaardagscadeautje. Ik kreeg een CD en een ontzettend leuk boekje waarin Astrid gedichten, teksten van liedjes en tekeningen van bijna al mijn vrienden en familie verzameld had. Het mooiste cadeau ooit!

De volgende ochtend waren we net op tijd bij het immense ontbijtbuffet waar ze al bezig waren met opruimen. We konden onze borden nog goed volladen en na deze "brunch" gingen we de stad eens bekijken. Helsinki lag te blaken in de zon (min. 25°) en dat temperde even onze zin om de hele stad plat te lopen op zoek naar fraaie, nieuwe dingen. Uiteindelijk hebben we toch nog veel gezien, maar laat ik beginnen bij het begin.

Helsinki telt maar een paar interessante gebouwen, met dank aan de Sovjets die in het verleden de rest volledig platgebombardeerd hebben. Het Jugendstil station, niet helemaal mijn stijl, is het grootste gebouw ter wereld in deze stijl. Daarna maakten we een wandeling door een klein haventje waar een paar prachtige zeilschepen lagen. Een ervan was een driemaster, helemaal van hout... wat een plaatje. Maar hoe kan dat ook anders met een schip dat de naam Astrid draagt. Vervolgens hebben we genoten van het uitzicht vanaf het Parlement van Finland, dat boven op een grote heuvel, midden in de stad ligt. Daarna bezochten we een Orthodoxe kerk; een gigantisch gebouw met veel rode baksteen en groene daken waar, mits een kleine bijdrage, 'Heilig' water kon worden genuttigd. Tussen twee toeristenbussen door zagen we hoe de pastoor zijn handen en gezicht wastte met dit duur water, wat vijf minuten later diende om de dorst te lessen van een paar Amerikanen. We besloten dus wijselijk om een terrasje te doen en kregen we meteen een rekening van 9 euro voor een cola en een pintje. Op weg naar het oudste marktje van Finland, komen we overal kraampjes met verse bessen en wilde aardbeien tegen en besluiten we een bakje aardbeien langs de kade te eten als lunch, ongelofelijk lekker hoe het fruit in Finland smaakt. Het enige land van Europa trouwens waar de supermarkten vol met miniappeltjes en misvormde peren liggen. De Finnen willen niks weten van mooi fruit, het moet zonder troep.

We besloten een boottochtje te maken op de Finse meren en genoten van een briesje, een heerlijk zonnetje en opvallende stilte terwijl we tussen een hondertal eilandjes doorgleden. Guus vergat zoals gewoonlijk zijn pet. Omdat hij al aardig rood zag en nog steeds vel verloor van onze laatste trip naar Honfleur, gaf hij na een half uur tegenspruttelen en een licht opkomende hoofdpijn, toe aan mijn smeekbeden om een zakdoek op zijn kop te leggen. Het zag er echt lachwekkend uit, hoewel ik dat op dat moment natuurlijk niet mocht zeggen. Na onze boottocht bezochten we een ondergrondse kerk, waar het Requim van Mozart en Carmina Burana van Orff ons verwelkomden. Ondertussen begon het stilaan tijd te worden om de bagage in ons hotel te gaan halen en een hapje te eten voor we onze trein naar Tampere zouden nemen. We kozen een goedkope pizzatent uit. Na een half uur rondkijken en om aandacht roepen van iemand die er werkte, kregen we behoorlijk de zenuwen. Ze wilden niet naar onze tafel komen! Guus ging naar een ober die ons uitlegde dat er om de hoek een buffet stond en dat het een selfservice zaak was.  Daar hadden we ons dus weer even belachelijk gemaakt.

     Dan de trein in. We kochten tweedeklas kaartjes maar het was nog luxueuzer dan de Belgische eerste klas. We hadden brede stoelen van zachte stof, een schermpje waar je de route en de snelheid van de trein op kon volgen en een mevrouwtje dat fruitsapjes aan kwam bieden. We wilden Anne en Sjoerd even waarschuwen dat we een trein vroeger dan gepland hadden genomen, maar toen bleek dat onze Pay&Go gsm wel berichten kon ontvangen maar zelf bellen er niet in zat. Dus moest ik aan iemand vragen of we hun gsm niet mochten gebruiken mits betaling van een kleine vergoeding. Dat leek eenvoudig, maar blijkbaar vertrouwden ze het niet echt omdat ik gewoon met mijn gsm in de hand stond, waarom die dan niet gebruiken? Uiteindelijk kregen we toch iemand zover nadat een dame ons na een half uur uitleg doodleuk meldde dat haar batterij leeg was!

Na een kleine twee uur zat de rit erop en konden we uitstappen in Tampere waar we drie dagen bij Sjoerd en Anne zouden verblijven. Astrid kent Anne van haar Erasmusverblijf in Finland, maar ondertussen hadden we al eens met hun beiden afgesproken in Amsterdam (waar Sjoerd vandaan komt, of dachten julie misschien dat er ook Finnen Sjoerd heten...nee dus) en in 's Hertogenbosch. Ze kwamen ons ophalen in hun net gekochte golfje en het bleek dat Sjoerd nog maar net zijn rijbewijs had. Dat leverde dus enkele spannende momenten op, maar een paar minuten later arriveerden we toch zonder kleerscheuren bij hun appartementje, een kilometer buiten de stad. Het was een erg leuk appartementje, helemaal toen we zagen dat er een kleine sauna in de badkamer was. Dit is in Finland overigens eerder regel dan uitzondering. Na een paar uur ouwehoeren besloten Astrid en ik toch nog even de sauna uit te proberen. Een goede tip willen we jullie wel nog geven; doe je ring uit als je de sauna ingaat, want dat levert dus gegarandeerd brandwonden op.

Na een heerlijke nachtrust, hoewel iets te kort doordat het om half vijf 's nachts al weer licht was, besloten we om de stad eens te gaan verkennen. Anne en Sjoerd moesten die dag nog werken maar ze hadden ons wel een kaart gegeven waarop een wandelroute en een paar bezienswaardigheden stonden aangeduid. 's Avonds na hun werk zouden we met z'n vieren een hapje gaan eten in de stad, dus Astrid en ik hadden een paar uur om de stad te verkennen. We besloten een wandeltocht te maken langs het grote meer van Tampere, bij deze temperatuur leek het ons beter om de schaduw van de bossen en het koele briesje van het meer op te zoeken dan de binnenstad te verkennen. Al snel werden we weer geconfronteerd met de andere mentaliteit van de Finnen. Langs het meer, op een metertje van de openbare weg, lagen een hoop mensen praktisch in hun blootje te zonnen of namen een frisse duik in het meer.  We wandelden langs kleine stranden, bossen en talloze parkjes. In een van deze parkjes besloten we onze picknick te nuttigen, maar dit was buiten een paar agressieve eenden gerekend. We hadden nog nooit in ons leven zo'n brutale en sluwe eenden gezien! Ze liepen steeds weer een beetje van ons weg om vervolgens met een aanloopje ons weer "aan te vallen". Even later probeerden ze zelfs een variant op dit idee, namelijk achteloos een omtrekkende beweging maken en dan langs twee kanten de aanval inzetten. De plaatselijke Finnen lagen in een deuk, terwijl wij heldhaftig probeerden stand te houden.

Op de terugweg zijn we toch nog even door de stad gelopen, maar zoals verwacht was daar niet bijzonder veel te zien. Nadat we een bakje frambozen hadden genuttigd en nog wat boodschappen voor de volgende ochtend gedaan hadden, besloten we de bus terug naar het appartement te nemen. Dat lijkt simpel, maar is het niet als de buschauffeur geen woord Engels spreekt en jij de naam van je busstop niet kunt uitspreken.

Die avond zijn we met z'n vieren in een Vikingrestaurant gaan eten. Ik geef toe het klinkt als een ordinaire toeristenval, maar Tampere is nu niet precies een toeristische trekpleister, dus we waagden het er maar op. Dat bleek dus een schot in de roos. Er hing een gezellig sfeertje, het drinken werd geserveerd in designglas en het eten gespeisd aan een bronzen zwaar op een plankje. Bij een goed glas wijn hebben we geweldig genoten van de uiterst complete maaltijd. De afwijkende Finse mentaliteit werd hier nog maar eens duidelijk doordat er overal in het restaurant opgezette beesten aan de muur hingen. Bij ons krijg je dan gegarandeerd een warm bezoekje van het Animal Liberation Front. Hier kan het echter allemaal... ik ga verhuizen. Daarna zijn we snel ons bedje ingedoken, want de volgende dag stond een flinke wandeling op het programma en we vreesden een beetje dat onze onbestaande conditie ons anders helemaal in de steek zou laten.

's Ochtends moest Sjoerd nog even met een stel vrienden naar hun illegale stokerij gaan kijken, een typische Finse hobby zo bleek. Dit gaf ons de tijd om rustig te ontbijten en even op te ruimen. Overigens even dit nog tussendoor. Het zal ongetwijfeld iets te maken hebben met mijn huismanrol in Parijs, maar de Finnen hebben echt een fantastische uitvinding in de keuken gedaan. De kastjes boven het aanrecht zijn namelijk open van onder en de schappen zijn vervangen door droogrekken. Hierdoor kun je de net afgewassen vaat zo de kast in mieteren. Dit uiteraard geheel terzijde.

Na een bloedstollende rit van een uurtje of twee, kwamen we bij het natuurpark Seitsemisen aan. Nadat Anne zich even in onverstaanbaar gebrabbel had geïnformeerd, begonnen we aan een vier uur durende wandeling door werkelijk prachtige natuur. Als je zolang in Parijs gewoond hebt, is er echter iets dat je nog veel harder aangrijpt dan het fantastische natuurschoon en dat is de absolute stilte die er heerst. Heerlijk gewoon. Na twee uur wandelen kwamen we bij een klein, gitzwart meertje aan, met een hutje erbij. Deze hutjes zijn gratis te gebruiken door al wie er zin in heeft en dus besloten we om een vuurtje te maken en er een typisch Finse worst boven te roosteren.

De terugweg verliep wat sneller aangezien we om zeven uur een afspraak hadden bij een afgelegen oude boerderij waar ik voor het eerst een authentieke, hout gestookte, Finse sauna zou meemaken. Bovendien werden we ineens belaagd door hele zwermen muggen en begreep ik toen pas waarom iedereen toch een lange broek droeg. Trieste balans een twintigtal muggenbeten. 

De boerderij lag op een schitterende locatie tussen velden met allerlei bessen. Deze bessenboerderij lag ook nog eens pal aan een wederom gitzwart meertje en iedereen kreeg al zin in een frisse duik. Nou ja, ... iedereen? De sauna was nog niet echt heet en dus besloten we er nog wat hout op te gooien. Toen we eindelijk op temperatuur waren, en dat zeg ik zonder bijbedoelingen, besloten we ons toch maar aan een duik in het meer te wagen. Sjoerd vertelde dat met de warme zomer en de beperkte omvang van het meertje, het water niet echt koud kon zijn. Daar kwamen we dus snel op terug! Bovendien betekende de zwarte kleur van het meertje dat er enorm veel zand in het water aanwezig was. Dit zorgde bij het bovenkomen voor een hilarisch gezicht. En wij maar denken dat je van een sauna echt schoon zou worden. In ieder geval was nu wel duidelijk dat die douches in de sauna niet enkel ter afkoeling dienden. Na dit ritueel een keer of vier herhaald te hebben, besloten we ons weer aan te kleden en in een typisch Fins barbecuehuisje onze laatste worsten te roosteren. Zo'n huisje is ideaal om in de strenge Finse winters toch een barbecuetje te kunnen houden. Je zit gezellig met z'n allen in een cirkel rond het vuur, beschermd tegen sneeuw en kou. Hierna kropen we met enige tegenzin weer in de auto richting Tampere. Een dikke twee uur later waren we in dromenland.

Zondagochtend namen we onze tijd om op te staan. Na een lang ontbijt, besloten we vanwege de beperkte tijd die we nog hadden, om enkel een picknick te houden aan de oevers van het meer van Tampere. Het meer heet het Heilige Meer, maar dan in het Fins uiteraard. We vroegen ons af wat er zo heilig was aan dit meer, maar Anne legde ons uit dat een groot deel van de meer dan tienduizend meren die Finland rijk is, dezelfde naam draagt. Zeg dus maar gerust... schijnheilige meren. Op een grote handdoek hebben we nog een uur of twee van het heerlijke weer en uitzicht genoten, maar daarna brak het trieste uur van afscheid aan.

Overigens hebben we ook kunnen constateren waar al dat geld van de erg "gulle" Finse belastingbetaler naar toe gaat. Naast het openbaar vervoer wordt hier erg veel besteed aan ouderenopvang. Zo lag er midden in het park een klein bejaardentehuis, waar je geen opeengepropte oudjes, die hun kamer nauwelijks uit kunnen, zult vinden. Ze kunnen hier gewoon in het park liggen zonnen en genieten van de prachtige onmgeving. Maar ik dwaal weer af, hoewel nog even dit. Finland is ook het land waar een gediplomeerde net zoveel kan verdienen als een schoonmaakster. De enkeling die hier wel meer verdient, wordt op allerlei andere manieren terug gepakt. Zo moest de grote baas van Nokia laatst een verkeersboete betalen van maar liefst 30.000 euro!

Aangekomen bij het station namen we met veel spijt afscheid van Anne en Sjoerd waarbij we hen nogmaals bedankten voor de fantastisch ontvangst. Enkele minuten later zaten we weer in de trein richting Helsinki. Niks te vroeg zo zou blijken, want door een fout in het computersysteem duurde het inchecken dik een uur waardoor we, mits een klein spurtje, net op tijd als laatste onze vlieger opstapten.